خانه بهنام از جمله قدیمی‌ترین خانه‌های تاریخی شهر تبریز است که در اواخر دوران زندیه و اوایل دوران قاجار، به عنوان یک خانه مسکونی ساخته و در زمان ناصرالدین شاه قاجار، نوسازی و با نقاشی‌هایی تزیین شده است.خانه بهنام به دلیل معماری ظریف، پنجره‌های مشجر و طاق‌ها و ایوان‌های بلند و بزرگ خود جلوه ویژه‌ای دارد

بنا، مجموعه‌ای کامل به صورت اندرونی و بیرونی است و شامل هشتی ورودی، دالان سردر، حیاط بزرگ بیرونی، حیاط اندرونی، ایوان ستون‌دار برای نشیمن تابستانی در جنوب می‌باشد.

ساختمان اصلی در شمال حیاط  و رو به جنوب دارای ایوان ستوندار است و دارای زیرزمین است. اتاق‌های زیرطنبی برای نشیمن تابستانی و دیگر اتاق‌ها به صورت انباری درآمده است. از خصوصیات بارز این بنا کامل بودن مجموعه، پلان معماری، تنوع در ابعاد اتاق ضمن رعایت تقارن در نما است.

در طنبی ارسی دار آن که درای ایوان ستوندار با تزیینات گچی است، نقاشی های بسیار زیبایی بر دیواره ها و سقف ها نقش بسته است. تزیینات و نقاشی های موجود در طاقچه ها، شومینه طنبی و اتاق های جنبی نیز چشمگیر است. در ضلع جنوبی بیرونی نیز فضاهایی شامل تراس تابستانی با ستون‌ها، سرستون های گچی مقرنس کاری و نیز فضای ورودی و چند اتاق دیگر دیده می شود. در ضلع شرقی و غربی، حیاط بیرونی به دیواره هایی که دارای طاق نما طاق نما می باشند محدود است.

تالار خانه ی بهنام دارای نقاشی های روی گچ و دیوارنگاریهای ارزشمندی است که نمادهای حیوانی و انسانی در آن دیده می شود.

اما به واسطه ی زلزله ی آن زمان ، نامی از این نگار گران باقی نمانده است.

در قسمت غربی بنا که تخریب شده اصطبل، مطبخ و توالت قرار داشته است حیاط اندرونی این خانه با ابعاد متناسب، زیبایی زیادی را به مجموعه بخشیده است.

مهتابی این خانه در ضلع شمالی مجموعه و رو به حیاط اندرونی است.

این بنا اکنون جزو مجموعه دانشکده معماری شهرسازی دانشگاه تبریز است.